Walki pod Krasnem 3 września 17 pułk piechoty mjr. Ignacego Oziewicza wyszedł z podporządkowania 5 Dywizji Piechoty i przeszedł pod rozkazy 6 Dywizji Piechoty. W tym też dniu otrzymał rozkaz zajęcia podstawy wyjściowej do dalszych działań. Nieprzyjaciel uprzedził jednak działania jednostek polskich i uderzył na pozycje I batalionu między Stronibabami a torem kolejowym Krasne – Brody. Natarcie zostało odparte. W Krasnem 17 pp przyjął uzupełnienia i w stanie bojowym liczył 1759 żołnierzy. Jako że znaczną część uzupełnień stanowili byli dezerterzy, jego morale było dość niskie. Przez dwa kolejne dni Krasne ostrzeliwane było przez sowieckie pociągi pancerne, a 5 września na miasto uderzyła 134 Brygada Strzelców. Po całodziennych walkach rozbiła ona I batalion 17 pułku piechoty i opanowała Stronibaby. Także III/17 pp poniósł w walkach na przedmościu poważne straty i wycofał się za Gołogórkę. Cały 17 pułk piechoty wycofał się do dawnych okopów niemieckich na linię Bortków – Skniłów – Firlejówka. thumb|240px|Krasne – mogiła z 1920 roku