Pozostawał na służbie w szeregach 35 pułku piechoty, w 1917 przemianowanym na pułk strzelców nr 35 do 1918. W tym okresie został awansowany na nadlekarza sztabowego 2 klasy z dniem 1 listopada 1917. Podczas wojny był odznaczany.

Po zakończeniu I wojny światowej, jako były oficer armii austriackiej został przyjęty do Wojska Polskiego i zatwierdzony w stopniu podpułkownika. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Był komendantem szpitali polowych. Po przeniesieniu w stan spoczynku od początku lat 20. jako tytularny pułkownik zamieszkiwał we Lwowie. W 1934 jako emerytowany oficer był przydzielony do Kadry Zapasowej 6 Szpitala Okręgowego i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto.

Od 29 października 1921 należał do Stowarzyszenia Humanitarnego „Leopolis” we Lwowie i w charakterze zastępcy eksprezydenta był reprezentantem do Walnego Zgromadzenia Związku Żydowskich Stowarzyszeń Humanitarnych „B'nai B'rith” w Rzeczypospolitej Polskiej w Krakowie. Po przejściu na wojskową emeryturę praktykował jako lekarz we Lwowie. Według stanu z 1939 figurował we Lwowie jako lekarz chorób wewnętrznych (internista) oraz pediatra. Do 1939 był członkiem Lwowskiej Izby Lekarskiej.