Powstanie Teatru Dramatycznego Po ewakuacji polskich oddziałów na Bliski Wschód, zaczęto coraz mocniej podkreślać potrzebę utworzenia teatru dramatycznego z prawdziwego zdarzenia, który miałby nie tylko nieść pokrzepienie walczącym, ale też stanowić podwaliny pod przyszłe powojenne życie kulturalne. Orędownikiem tego pomysłu był m.in. Józef Czapski, malarz i rysownik ocalały z sowieckiej niewoli i z katyńskiej masakry, który był szefem Wydziału Propagandy i Informacji przy Armii Polskiej na Wschodzie. Jednym z głównych promotorów tej idei był również Wacław Radulski.
Żołnierski Teatr Dramatyczny Armii Polskiej na Wschodzie powstał 1 kwietnia 1943 w Iraku, w Bagdadzie. Trzon nowo powstałego teatru stanowiły zespoły teatralne, które opuściły Związek Radziecki wraz z Armią Polską, a także członkowie Czołówki Teatralnej Brygady Karpackiej, stacjonującej już na Bliskim Wschodzie. Początkowo dyrektorem został Radulski, jednakże od 1 czerwca oficjalnie tę funkcję pełniła aktorka Jadwiga Domańska, Radulski zaś został kierownikiem artystycznym oraz głównym reżyserem. Od tamtej chwili aż do końca wojny struktura i organizacja samego teatru nie uległy większym zmianom, jedynie skład osobowy stopniowo się rozbudowywał.