Topografia Szczegółowo na miejscu Wołowiec Mięguszowiecki został zbadany i opisany w 2006 roku przez Władysława Cywińskiego w 12 tomie przewodnika Tatry. Pisze on, że szczyt ten wyróżnia się ilością błędów i konfabulacji w dotychczas publikowanych opisach … Nie ten zwornik w głównej grani, nie ta ilość wierzchołków, wreszcie kompletny galimatias w opisach dróg wspinaczkowych!. Inaczej, niż podawał to polski tatrolog Witold Henryk Paryski, w jego grani są trzy wierzchołki. W.H.P. Paryski za najwyższy uznawał środkowy, tymczasem najwyższy jest północny, przewyższający go o około 20 m. Wersję Paryskiego powtórzyli także słowaccy tatrolodzy; Arno Puškáš i Ivan Bohuš; wszyscy zapewne oceniali wysokości tych wierzchołków z daleka, co jest mylące z powodu perspektywy.
Stoki opadające ze środkowego i południowego wierzchołka Wołowca Mięguszowieckiego do Wołowej Kotlinki są trawiasto-skaliste i łatwe do przejścia, natomiast z wierzchołka północnego opada do tej dolinki stroma, częściowo płytowa ściana o wysokości dochodzącej do 100 m, ograniczona po bokach głębokimi i kruchymi żlebkami. Do Doliny Hińczowej opada ściana o wysokości około 210 m. Spomiędzy przełączek między trzema wierzchołkami opadają depresje dzielące ją na trzy części.