W zjednoczonej Bułgarii związał się z Partią Narodową i wielokrotnie reprezentował tę partię w Zgromadzeniu Narodowym. W roku 1886 po nieudanym przewrocie prorosyjskich oficerów Bobczew wyjechał do Odessy, gdzie mieszkał przez trzy lata. Po powrocie do kraju osiadł na stałe w Sofii. W 1911 objął stanowisko ministra edukacji w gabinecie Iwana Geszowa. Po dymisji wyjechał do Petersburga, gdzie pełnił funkcję posła bułgarskiego w Rosji. W czasie I wojny światowej jako zdeklarowany rusofil namawiał władze Bułgarii do zawarcia sojuszu z Imperium Rosyjskim. Mimo to, w 1923 stanął przed sądem, oskarżany o to, że przyczynił się do klęski Bułgarii w I wojnie światowej.
Kariera naukowa W latach 1903–1940 Bobczew stał na czele Towarzystwa Słowiańskiego, promując ideę współpracy między uczelniami z krajów słowiańskich. W tym czasie prowadził wykłady z prawa na Uniwersytecie Sofijskim. Od 1884 członek Bułgarskiego Towarzystwa Naukowego (późniejszej Bułgarskiej Akademii Nauk). Od 1910 był członkiem Czeskiej Akademii Nauk i Sztuk, a od 1925 członkiem czynnym Wydziału II Towarzystwa Naukowego we Lwowie. W tym czasie prowadził korespondencję m.in. z Henrykiem Batowskim i Tadeuszem Lehrem-Spławińskim.