Odległość od środka, służyć miała za miarę stopnia przywiązania, a tym samym określać nasze obowiązki względem tej grupy ludziIlaria Ramelli, Hierocles the Stoic: Elements of Ethics, Fragments and Excerpts, 2009, s. lviStobaeus, Anthology 4.27.23=4.671.3-673.18. Hierokles dowodził, że istnieje etyczna potrzeba „zacieśniania okręgów”, celem zmniejszenia odległości pomiędzy nimi. Miało to za zadanie zbliżenie człowieka do dalszych mu grup ludzi oraz w efekcie całej ludzkości. Metoda ta jednocześnie zachowywała najsilniejsze związki człowieka z najbliższymi.
Oikeiosis należy rozumieć nie jako stan psychologiczny czy usposobienie, ale jako proces. Podobnie, jak kamień wrzucony do wody, tworzy szereg rozchodzących się kręgów, tak i w psychologicznym dojrzewaniu troska o siebie w połączeniu z oikeiôsis, dąży do systematycznego poszerzania swojego zasięgu. Poszerza się ten zasięg w takim stopniu, aby objąć już nie tylko samą jednostkę, ale stopniowo ogarnąć całą domenę wokół człowieka.
Współczesne znaczenie Stoicka teoria oikeiôsis oraz kręgi przynależności Hieroklesa, zostały zastosowane w badaniach paleoantropologicznych, których celem była analiza poznawczych i etycznych relacji pomiędzy Homo sapiens a Neandertalczykiem.
Przypisy
Kategoria:Filozofowie II wieku