W swoich „Elementach etyki”, Hierokles rozpoczął omawianie zagadnienia oikeiôsis, przypatrując się początkowi życia zwierzęcego. W pierwszej fazie postrzegania, zwierzę zdaje sobie sprawę jedynie ze swojego własnego ciała, poczucia „przynależności do siebie”. Ta świadomość to „proto oikeion", pierwotne, własne, znajome doświadczenie. Owa samoświadomość jest ciągła oraz zależna od procesu postrzegania obiektów zewnętrznych. Dlatego dzieci, w opinii Hieroklesa, obawiają się ciemności. Ich słabe poczucie jaźni boi się śmierci w nieobecności bytów zewnętrznych. Hierokles udowadniał, że odruch samozachowawczy pochodzi z oikeiôsis. W momencie, kiedy zwierzę zaczyna spostrzegać siebie samo, natychmiast staje się sobie bliskie i znajome. W tej autopercepcji, stawaniu się sobie bliskim i znajomym, zwierzę odnajduje wartość w sobie i we własnym dobrostanie.
Hierokles wyróżnił dwie formy oikeiôsis: zewnętrzną i wewnętrzną. Do wewnętrznych form oikeiôsis należą zaznajomienie się ze sobą oraz swoją sytuacją, czy budową. Zewnętrzne formy oikeiôsis to zapoznanie się z innymi ludźmi oraz zorientowanie się na dobra zewnętrzne. Oikeiôsis stanowiła podstawę dla hieroklesowej teorii „właściwych aktów działania” (gr. kathēkonta).