Również w 1938 roku ukończył trzyletni Wyższy Kurs Nauczycielski w Wilnie i uzyskał kwalifikacje nauczyciela szkół średnich w zakresie geografii i historii.
Był szeregowcem rezerwy z przydziałem macierzystym do 6 Pułku Piechoty Legionów w Wilnie. Z chwilą wybuchu II wojny światowej otrzymał przydział mobilizacyjny do 133 pułku piechoty na stanowisko dowódcy plutonu w stopniu podporucznika.
7 października w okolicach Zamościa został wzięty do niewoli przez oddziały Armii Czerwonej. Po kilku dniach zbiegł z niewoli i powrócił do Turmontu, gdzie powrócił do pracy w szkole. W listopadzie został zwolniony z pracy przez władze litewskie. Dalej działał społecznie, spotykał się z byłymi członkami Związku Strzeleckiego. Za przemówienie, wygłoszone podczas jednego z takich spotkań w marcu 1940 roku, został aresztowany przez litewską Policję Bezpieczeństwa Państwowego. Został osadzony w więzieniu w Jeziorosach, po miesiącu został zwolniony.
W maju 1940 roku w Wilnie nawiązał kontakt z Organizacją Socjalistyczno-Niepodległościową „Wolność”, przybrał pseudonim „Krzysztof”. Został kierownikiem komórki nr 10 Turmont. Stworzył strukturę podziemną liczącą ok. 75 osób, zorganizował kanał przerzutu przez granicę łotewską osób podróżujących nielegalnie do Wielkiej Brytanii.