Mógł on normalnie funkcjonować, jedynie zarażając umieszczone w nim dyskietki.
W przypadku dysków twardych oryginalny MBR ulega przesunięciu do cylindra 0, głowicy 0, sektora 7. Na dyskietce oryginalny MBR jest przesuwany do cylindra 0, głowicy 1 i sektora 3, który jest ostatnim sektorem katalogu na nośnikach 360-kilobajtowych. Wirus „bezpiecznie” nadpisuje sektor startowy jeżeli katalog główny zawiera do 96 plików.
Komputer klasy PC był zarażany poprzez uruchomienie z zainfekowanej dyskietki. Ówcześnie pierwszym urządzeniem rozruchowym była stacja dyskietek (), przy włożonej do niej dyskietce. Wirus rozprzestrzeniał się przy dostępie do dyskietki na zakażonej maszynie. W ten sposób sam nośnik stawał się źródłem dalszych infekcji. Jest to techniczny przykład genu recesywnego – trudnego do wyeliminowania – ponieważ użytkownik mógł posiadać dowolną ilość zarażonych dyskietek i komputer wolny od wirusa do momentu rozruchu ze stacji dyskietek. Usunięcie wirusa z samego komputera, bez oczyszczania każdego z nośników, stanowiło ryzyko powtórnego zakażenia. Wirus mógł być także rozprowadzany przez dyskietki wzajemnie pożyczane przez użytkowników.