Jednym z nielicznych sukcesów artystycznych Vardaru była koprodukcja chorwacko-macedońska (1959) w reżyserii Chorwata , opowieść o byłym tramwajarzu próbującym odnaleźć po II wojnie światowej swą zaginioną córkę. Później swoje filmy zaczęli też tworzyć macedońscy reżyserzy, np. , Lubisza Georgiewski i . Szczególną estetyką wyróżniały się także utwory Branka Mihajlowskiego, Metro Petrowskiego czy Trajce Popowa, a film Stołe Popowa Dae (1979), ballada o życiu Romów, zdobył (jako reprezentant Jugosławii) nominację do Oscara.
Po uzyskaniu niepodległości mały|Miłczo Manczewski Rozpad Jugosławii i ogłoszenie niepodległości przez Macedonię wiązało się z poszukiwaniem nowej tożsamości kina narodowego. Obiecującym zwiastunem owych poszukiwań był film Zanim spadnie deszcz (1994) Miłczo Manczewskiego, wielokrotnie nagradzana za granicą opowieść o prowincji targanej wojnami klanów. Manczewski zasłynął także filmami Proch i pył (2001), Duchy (2007) oraz Matki (2010). Jednakże północnomacedońska kinematografia wciąż wypracowuje swoją estetykę.