Życiorys thumb|left|200px|Grobowiec Amira Chosrou w Delhi Był synem tureckiego oficera armii Sułtanatu Delhijskiego Sajf ad-Dina Mahmuda oraz córki sułtańskiego mistrza musztry Emada ad-Doule. Jego ojciec zmarł, gdy miał osiem lat i od tej pory znajdował się pod opieką dziadka ze strony matki, który wspierał go w pierwszych próbach poetyckich. Jego poetyckim mistrzem był Szehab ad-Din Mahmera Bada’uni, który pisał panegiryki i poezję religijną. Po śmierci dziadka Amir Chosrou wstąpił na służbę u rodziny sułtana Balbana (1265–1287) i towarzyszył jego synowi Bughra-chanowi (1287–1291) w podróży do Bengalu. Po powrocie do Delhi jego patronem został najstarszy syn Balbana, Muhammad Ka’an Malik, który zginął w bitwie z Mongołami w 1284. Amir Chosrou dostał się wówczas do niewoli, z której jednak udało mu się uciec. Związał się wówczas z Hatem Chanem, który w 1287 został namiestnikiem Awadhu. Po dwóch latach poprosił swojego patrona o zgodę na powrót do Delhi, gdzie został nadwornym poetą Firuz Szaha (1290–1296).