Przebieg egzekucji w Lesie Wełeckim thumb|left|Willa dr. Byrkowskiego w Busku-Zdroju, wykorzystywana jako więzienie podczas II wojny światowej Pierwsze egzekucje w Lesie Wełeckim odbyły się w 1941 r. Ich największe nasilenie miało miejsce w latach 1943–1944. Ostatniej egzekucji dokonano 12 stycznia 1945 r., dzień przed opanowaniem Buska-Zdroju przez Armię Czerwoną.
Wśród ofiar Lasu Wełeckiego znajdowali się liczni przedstawiciele polskiej inteligencji z terenów Kreishauptmannschaft Busko, a także członkowie miejscowej konspiracji. Największy odsetek stanowili żołnierze Batalionów Chłopskich. Najprawdopodobniej pod koniec lipca 1944 r. na jego terenie zamordowano 5 żandarmów polskiego pochodzenia, którym nie udało się zbiec do oddziału por. „Jastrzębca” – por. Janusza Kozłowskiego (w nocy z 22 na 23 lipca do tego oddziału zbiegło 19 innych żandarmów). Nie stwierdzono, by w Lesie Wełeckim rozstrzeliwano Żydów. thumb|Sosna, w pobliżu której dokonywano egzekucji Zbrodni dokonywali głównie funkcjonariusze z posterunku żandarmerii w Busku-Zdroju. Głównymi wykonawcami egzekucji byli dwaj najwięksi kaci Kreishauptmannschaft Busko: zastępca szefa Sądu Specjalnego Max Peter, przeniesiony najprawdopodobniej w czerwcu 1943 r.