Początkowo mające na celu zabezpieczenie ważnych lotnisk i obiektów portowych w celu wsparcia przyszłych operacji, bombardowanie przygotowawcze spowodowało poważne uszkodzenia infrastruktury wyspy, w tym jej rafinerii ropy naftowej. W rezultacie korzyści strategiczne, jakie alianci odnieśli z kampanii, były znikome.
Tło sytuacyjne Przed II wojną światową wyspa Borneo była podzielona pomiędzy brytyjskie Borneo Północne i Borneo Holenderskie w południowej oraz środkowej części wyspy; to drugie stanowiło część Holenderskich Indii Wschodnich (obecnie w tym samym miejscu, co granica dawnych kolonii, przebiega granica pomiędzy indonezyjską, a malezyjską częścią Borneo). W 1941 roku ludność wyspy szacowano na 3 miliony. Ogromna większość z nich mieszkała w małych wioskach, a Borneo miało mniej niż tuzin miast. Na wyspie panuje klimat tropikalny. W czasie II wojny światowej pokrywała je głównie gęsta dżungla, a większość linii brzegowej była pokryta namorzynami lub bagnami.