Klasyczni ekonomiści, tacy jak David Ricardo, wierzyli, że indywidualni ludzie uzyskują różne poziomy użyteczności lub „wartości użytkowej” z usługi, ale nie łączyli ich skutecznie z cenami rynkowymi lub „wartością w zamian”, postrzegając je oddzielnie od ilości nakładów pracy i innych czynników produkcji.
Carl Menger argumentował, że produkcja była po prostu kolejnym przypadkiem teorii użyteczności krańcowej i że potencjał zarobkowy pracowników jest określony przez wartość ich pracy dla innych, a nie koszty utrzymania, i pracy, ponieważ cenią oni wynagrodzenie bardziej niż bezczynnośćMenger, C. Principles of Economics. s. 169–173..
Paradoks diamentu i wody Rozwój subiektywnej teorii wartości był częściowo motywowany potrzebą rozwiązania paradoksu wartości, który był zagadką dla wielu klasycznych ekonomistów. Paradoks ten, zwany również opisowo paradoksem diamentu i wody, powstał, gdy wartość została przypisana do takich rzeczy, jak ilość pracy włożonej w produkcję dobra lub alternatywnie do obiektywnej miary użyteczności dobra.