przyjechała do Lwowa wraz z grupą harcerek i oddziałem ochotników warszawskich, by wziąć udział w obronie Lwowa. Wraz z Marylą Zdziarską, Heleną Gepnerówną-Śliwowską, Stefanią Gepnerową, Julią i Stefanią Mierczyńśkimi, Alicją Dobrzyniecką, Jadwigą Zielińska i innymi pracowała przez kilka miesięcy w patrolach sanitarnych w przedniej linii bojowej.
W czasie wojny polsko-bolszewickiej latem 1920 r. prowadziła biuro prasy i propagandy Służby Narodowej Kobiet i redagowała pismo „Nasza Praca”.
W lutym 1931 r. zeznawała w procesie mjr. Kazimierza Kubali, który w 1930 sporządził i rozesłał memoriał oskarżający płk. Ludomiła Rayskiego.
Była współzałożycielką i wiceprezesem Centralnego Towarzystwa Ogrodów Jordanowskich, czemu poświęciła broszurę Ogród jordanowski jako wychowawca. Aktywnie angażowała się w krzewienie idei ogródków jordanowskich, uważając, że miały one za zadanie poprzez zabawę wychowywać "dziecko zdrowe, sprawne i aktywne, odpowiedzialne, uspołecznione i szanujące prawo".