Kolor dość zróżnicowany; może być w różnych odcieniach brązowego, popielatego, siwobrązowego, stalowoniebieskiego i fioletowego. Blaszki Gęste i głęboko zbiegające na trzon, w kolorze od białawego do siwego, u starszych okazów nawet fioletowe. Trzon Krótki, gruby, o wysokości od 1 do 4 cm. Kolor biały lub siwy. Jest nagi, tylko przy podstawie pokryty szczecinkami. Miąższ U młodych okazów w kapeluszu jest miękki, u starszych sprężysty, w trzonie u starszych staje się korkowaty i zdrewniały. Kolor biały, smak kwaskowaty. Wysyp zarodników Biały. Zarodniki elipsoidalne, gładkie, o średnicy 8–11 × 3–4 µm. Gatunki podobne boczniak białożółty (Pleurotus dryinus), ma jaśniejszy, białawy kapelusz o powierzchni nieco kosmkowatej, boczniak rowkowanotrzonowy (Pleurotus cornucopiae) ma trąbkowaty kapelusz i rowkowany trzon. boczniak łyżkowaty (Pleurotus pulmonarius) ma jasny kapelusz, anyżkowy zapach i występuje wczesnym latem do jesieni, łycznik późny (Sarcomyxa serotina) jest mniejszy i często ma zielonkawe odcienie. Ponadto jego trzon ma żółtą barwę, a blaszki na niego nie zbiegają tak głęboko, jak to ma miejsce u boczniaka, lecz tworzą wyraźną granicę między kapeluszem a trzonem w górnej jego części.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Boczniak ostrygowaty · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.