Wizerunek swojej tożsamości, jaki mają młodzi Estończycy jest podobny do tego, jaki przedstawiają Finowie (chodzi zarówno o osoby narodowości ugrofińskiej, jak i nordyckiej), podczas gdy nasza tożsamość jako Europejczyków jest podobnie silna jak na Łotwie – inaczej niż wśród młodych ludzi z Finlandii i Szwecji. [...] zaobserwowano wzrost znaczenia przynależności do nordyckiego obszaru kulturowego; zrównał się on z poziomem identyfikowania się z tożsamością bałtycką wśród Estończyków.
Socjolog Mikko Lagerspetz wyróżnił trzy wiodące postawy wobec tożsamości nordyckiej w społeczeństwie estońskim: Estonia jest już krajem nordyckim; Estonia musi zostać krajem nordyckim, ale jeszcze nim nie jest; Estonia powinna kroczyć własną, niepowtarzalną ścieżką.
Współczesna narracja polityczna Ważnym elementem reorientacji Estonii po odzyskaniu niepodległości były bliższe związki z krajami nordyckimi, zwłaszcza Finlandią i Szwecją. W grudniu 1999 roku ówczesny minister Spraw Zagranicznych Estonii (i prezydent Estonii od 2006 do 2016 roku) Toomas Hendrik Ilves wygłosił przemówienie zatytułowane „Estonia jako kraj nordycki” w Szwedzkim Instytucie Spraw Międzynarodowych. W 2003 roku ministerstwo spraw zagranicznych gościło również wystawę zatytułowaną „Estonia: Nordic with a Twist”.