Wilkowory rozmnażały się przez cały rok, aczkolwiek prawdopodobnie szczyt występował od późnej zimy do środka wiosny. Po krótkiej, trwającej zaledwie miesiąc ciąży samica wydawała na świat młode, najczęściej w liczbie dwóch–trzech, ale zdarzały się maksymalnie cztery. Przyssywały się one do sutków znajdujących się w torbie lęgowej suki. W marsupium spędzały kolejne 3 miesiące, po upływie których puszczały sutki. Wychodziły na zewnątrz 4 miesiące po porodzie. Nie przestawały jednak w dalszym ciągu korzystać z mleka matki, przestawiając się powoli na pokarm stały. Po polowaniu zwierzę zwracało pokarm młodym. Przez jakiś czas młode pozostawały pod opieką rodziców, ukrywane wśród gęstej roślinności, by następnie rozproszyć się.
Rozmieszczenie geograficzne W czasach przedhistorycznych występował na Tasmanii oraz całym obszarze Australii i także Nowej Gwinei. Wraz z przybyciem osadników do Australii i sprowadzeniem przez nich dingo obszar jego występowania skurczył się wyłącznie do Tasmanii. Obecnie nie występuje nigdzie.
Ekologia Wilkowór tasmański zamieszkiwał szeroki zakres siedlisk. Zasiedlał lasy (gdzie występował najliczniej) i tereny trawiaste, nadmorskie wrzosowiska i krzaki. Zamieszkiwał także tereny górskie porosłe lasem i skały, gdzie znajdował liczne kryjówki.