Główna różnica pomiędzy wigglerami a undulatorami polega na intensywności ich pola magnetycznego i amplitudzie elektronu.
W pierścieniach akumulacyjnych znajdują się otwory umożliwiające wyjście promieniowaniu do komór próżniowych dostępnych badaczom. Duża liczba takich strumieni promieniowania może powstać we współczesnych synchrotronach trzeciej generacji.
Promieniowanie synchrotronowe w przestrzeni kosmicznej mały|300px|Energetyczny dżet z M87. Świecenie jest promieniowaniem synchrotronowym. Wysokoenergetyczne elektrony poruszające się po spiralnych torach, wzdłuż pól magnetycznych.
Promieniowanie synchrotronowe jest generowane także przez struktury astronomiczne i ruch w przestrzeni kosmicznej, gdy elektrony poruszają się po torach spiralnych w polu magnetycznym. Zostało ono odkryte w 1956 roku przez Geoffreya R. Burbridge’a w dżecie wyemitowanym przez M87, który spostrzegł to jako potwierdzenie przewidywań Iosifa Szkłowskiego z 1953 roku (było to jeszcze wcześniej przewidziane przez Hannesa Alfvéna i Nicolaia Herlofsona w 1950 roku).
Zasugerowano, że odpowiedzialnymi za wytworzenie promieniowania synchrotronowego są supermasywne czarne dziury, które grawitacyjnie rozpędzają zjonizowane cząstki w polach magnetycznych.