Kolejne szarże Sowieci wyprowadzili od zachodu i od północy. W odpowiedzi batalion rozwinął się wzdłuż drogi, ruszył do ataku i zepchnął przeciwnika na północny zachód. Atakujące polskie kompanie powstrzymał jednak ogień sowieckich baterii artylerii, a sowieckie dowództwo wprowadziło do walki świeże oddziały ze składu 6 Dywizji Kawalerii. Uderzyły one na czoło i skrzydła I i II batalionu 45 pułku piechoty. W niektórych miejscach pękła polska obrona, ale działania kompanii odwodowych w walce wręcz odtworzyły przedni skraj obrony. Po tej akcji przeciwnik zaczął wycofywać się na północny wschód. Pojedynek artyleryjski trwał jeszcze do godziny 22.00. Po północy oddziały XXVI Brygady Piechoty podjęły dalszy marsz odwrotowy w kierunku Lwowa.
Bilans walk Walka pod Kurowicami była jedną z bitew toczonych przez polską piechotę, które opóźniały marsz 1 Armii Konnej Siemiona Budionnego i dawały czas na zorganizowanie obrony miasta. Straty polskie to około 30 zabitych i rannych. Za bohaterstwo wykazane w boju pod Kurowicami 18 oficerów i żołnierzy 45 pułku piechoty Strzelców Kresowych zostało udekorowanych srebrnym krzyżem Virtuti Militari.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Bitwy i boje wojny polsko-bolszewickiej Kategoria:Bitwy w 1920 Kategoria:Bitwy i boje 13 Kresowej Dywizji Piechoty