Wnętrze jest jednoizbowe, z wejściem od strony zachodniej i prostokątnym otworem na piwnicę pogrzebową w podłodze. W tylnej ścianie kaplicy znajduje się półkolista wnęka. Dwie kolumny o przekroju prostokątnym zostały wymurowane i otynkowane w narożach ściany wschodniej. Dekorację sufitów i ścian stanowią profilowane gzymsy na szczycie ścian.
Elewacja frontowa imituje portyk: dwie środkowe żłobione kolumny korynckie oraz dwie kolumny boczne o przekroju prostokąta podtrzymujące szczyt z reliefowo zdobionym fryzem i gzymsem zakończonym trójkątnym frontonem, a w nim zdobiony herb rodziny Dowiattów z wieloma ozdobnymi motywami.
W czasach radzieckich planowano urządzenie w kaplicy karczmy lub grilla. W latach 1970–1973 wydobyto z piwnicy mauzoleum trumny i pochowano je na pobliskim cmentarzu. Wśród przeniesionych zmarłych był brat ostatnich właścicieli, Jan Dowiatt (1877–?). Budowniczy karczmy zdołali zbudować w niej podstawę barku i kominek, jednak ostatecznie nie doszło do jej otwarcia. Obecnie żelazne drzwi do kaplicy są zaspawane.
Kaplica została częściowo zrekonstruowana w 1975 roku, od roku 1993 jest zarejestrowana w Rejestrze Dziedzictwa Kulturowego Litwy.
Przypisy
Kategoria:Miejscowości w rejonie radziwiliskim