Poezja czysta (z fr.la poésie pure) – termin w poezji, który oznacza rozumienie poezji jako zjawisko intuicyjne, niezależne od intelektu, związane z przeżyciami.
Nie ma jednej obowiązującej definicji poezji czystej. Przez lata wielu literaturoznawców starało się określić i zdefiniować pojęcie poezji czystej. Dla jednych była absolutem, w którym jedyną rzeczywistością były słowa, pozbawione zdań retorycznych oraz komunikacyjnych. Dla innych była rozumiana jako magia czy też metafizyka. Nazywano ją też „sztuką dla sztuki” oraz przypisywano jej atrybut boski.
Termin ten wywodzi się z epoki romantyzmu. W tej właśnie epoce poezja zawierała wiele wątków nakłaniających do refleksji estetycznej. Refleksja estetyczna była również realizowana przez polskich artystów, nie tylko w zakresie poezji – Adam Mickiewicz, Juliusz Słowacki, Cyprian Norwid, Zygmunt Krasiński, ale również sztuce w ogóle, np. Fryderyk Chopin.