Dotrzymał obietnicy złożonej ojcu i poświęcił się handlowi, a w 1878 odbył służbę wojskową. Następnie spędził rok w Anglii, po czym wrócił i osiadł w Saint-Étienne, gdzie pracował jako inspektor firmy ubezpieczeniowej. Ożenił się ok. 1881 z Blanche Faure, niespokrewnioną, pochodzenia protestanckiego, i przeprowadził się z nią ok. 1885 do Bordeaux. Postanowił zerwać ze środowiskiem, z którego pochodził. Zaangażował się w ruch socjalistyczny. Podczas wyborów parlamentarnych w październiku 1885 reprezentował Partię Robotniczą. Nie został jednak wybrany. Żona była niechętna jego głębokiemu zaangażowaniu w sprawy polityki, przez co małżeństwo rozwiodło się, a Sébastien samotnie zamieszkał w Paryżu w 1888.
Po osiedleniu się w Paryżu stopniowo odchodził od socjalizmu na rzecz anarchizmu. Stał się zagorzałym propagandystą idei wolnościowych. Od 28 października do 4 listopada 1888 był delegatem na III Kongres Krajowej Federacji Związków Zawodowych, który odbył się w Bordeaux i Bouscat. Wówczas pierwszy raz publicznie określił siebie anarchistą. Od tamtego momentu rozpoczął podróże po całej Francji, aby dawać wykłady o prowokujących tytułach, m.in.: Dwanaście dowodów nieistnienia Boga, Parlamentarna zgnilizna, Nie rozkazuj i nie słuchaj. Jego starannie przygotowane przemówienia szybko osiągnęły duży sukces.