Tapie zachęcił władze Canal+, aby telewizja pomogła mu promować wrogość pomiędzy oboma klubami, a tym samym nakręcać rywalizację. Wspierane przez bogatego właściciela PSG zaczęło konkurować na rynku transferowym z OM, pozyskując największe talenty: Davida Ginolę, Youriego Djorkaeffa, George'a Weahę i Raíego.
W latach 1989–1998 PSG i OM zdobyły pięć tytułów mistrzowskich, cztery Puchary Francji, dwa Puchary Ligi Francuskiej, Ligę Mistrzów, Puchar Zdobywców Pucharów i dotarły do dwóch innych finałów europejskich rozgrywek klubowych. Wielu ekspertów twierdzi, że te drużyny Marsylii (1989–1994) i PSG (1993–1998) były dwiema z największych drużyn w historii francuskiej piłki nożnej. Ten szum zwiększył również napięcia między kibicami, a doniesienia o przemocy pseudokibiców obu klubów stały się częstsze w latach 90. Od tego czasu pojedynek został naznaczony kontuzjami i aresztowaniami.
Rywalizacja osiągnęła nowy poziom podczas kampanii 1992/93. PSG straciło decydującego o tytule z OM i zajęło drugie miejsce. Jednak wkrótce potem Tapie i Olympique Marsylia zostali uznani za winnych ustawiania meczów w tak zwanym francuskim skandalu dotyczącym łapówkarstwa.