Z zagadnień opieki nad sztuką ludową, „Ziemia”, 1929) i publikacje książkowe, takie jak Sztuka ludowa i jej znaczenie dla kultury artystycznej (1939).
Była aktywna w lokalnym życiu kulturalnym i towarzyskim, przyjaźniąc się m.in. z rodziną Jana Borowskiego i należąc do powstałego w latach 30. klubu „Smorgonia”. W ramach klubu powstawały żartobliwe piosenki, fraszki i inne wierszowane formy autorstwa Teodora Bujnickiego, Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego, Witolda Hulewicza i Tadeusza Łopalewskiego, które zostawały odgrywane przez aktorów. Schrammówna wraz z Krystyną Wróblewską i Wandą Raicherową tworzyły z kolei humorystyczną scenografię. Zachował się napisany przez klubowiczów czterowiersz, w którym scharakteryzowano Schrammównę:
Schrammówna kontynuowała tworzenie małych prac temperą na gruncie kredowym, malując przede wszystkim wiejskie sceny rodzajowe. Choć jej syntetyczne, stroniące od zbędnych dekoracji prace nawiązują stylem do sztuki ludowej, cechują się przemyślaną kompozycją brył i linii. Kilkanaście jej prac wystawiono w 1926 w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych. Poza twórczością malarską, Schrammówna zaprojektowała fryz na srebrzonej blasze nawiązujący do litanii loretańskiej dla kaplicy Matki Boskiej Ostrobramskiej oraz przygotowała scenografię i kostiumy do wystawionej lokalnie sztuki Edmonda Rostanda.