Droga ma deniwelację około 880 m, jej przejście latem przy dobrych warunkach zajmuje 6 godz., a trudności wyceniono na V w skali tatrzańskiej. Z obydwu stron filara dołącza do niej kilka dróg wspinaczkowych. Można się nimi wycofać, np. przy zmianie pogody.
Pierwsze przejścia Pierwszymi ludźmi na Mięguszowieckim Filarze byli Stanisław Krygowski z przewodnikami Jędrzej Marusarz Jarząbek i Jan Stopka Ceberniak młodszy 2 sierpnia 1906 r. (przeszli od Czerwonego do Białego Siodełka). Pierwsze przejście całego Mięguszowieckiego Filara (w dwóch etapach): Zbigniew Korosadowicz i Wawrzyniec Żuławski 27 i 29 sierpnia 1935 r. Pierwsze przejście jednodniowe: Czesław Łapiński i Stanisław Siedlecki 28 lipca 1946 r. Pierwsze przejście solowe bez asekuracji: Jan Surdel w latach 60., Lech Skarżyński latem 1975 lub Konstanty Miodowicz latem 1977 r. Różne źródła podają różnie, a niepewność wynika z tego, że w owym czasie soliści byli prześladowani, więc nie publikowali przejść Pierwsze przejście zimowe całej drogi: Jan Długosz i Andrzej Pietsch w dniach 28–31 marca 1956 r. Najszybsze przejście zimowe: 10 godz. 18 marca 1990 r.
Przypisy Władysław Cywiński, Mięguszowieckie Szczyty. Przewodnik szczegółowy, tom 10, Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2003,
Kategoria:Formacje skalne Tatr Wysokich Kategoria:Formacje skalne polskich Tatr