Z kolei w 1047 Leon Tornikes stanął na czele buntu przeciwko Konstantynowi IX i był bliski zdobycia KonstantynopolaGregorij Ostrogorski, Dzieje Bizancjum, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2008, s. 327.. W dziedzinie wojskowości sytuacja również uległa pogorszeniu, gdyż z powodu braku chłopów-żołnierzy dotychczas będących pod rozkazami cesarzy, musiano zaciągać do armii najemników z zagranicyGregorij Ostrogorski, Dzieje Bizancjum, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2008, s. 326.. Z zewnątrz dla Bizancjum pojawiło się zagrożenie ze strony Turków Seldżuckich ze wschodu oraz Pieczyngów, Węgrów i Normanów Roberta Guiscarda z północy zachoduGregorij Ostrogorski, Dzieje Bizancjum, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2008, s. 334.. Turkowie wdarli się w głąb Azji Mniejszej w latach sześćdziesiątych XI wieku, a w 1071 pokonali bizantyńskie wojska w bitwie pod Manzikertem, biorąc w niewolę cesarza Romana IVGregorij Ostrogorski, Dzieje Bizancjum, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2008, s. 336.. W 1080 roku Seldżucy opanowali prawie całą Azję Mniejszą w wyniku chaosu jaki ogarnął Bizancjum poprzez ciągłe bunty, powstania i częste zmiany władców na tronieGregorij Ostrogorski, Dzieje Bizancjum, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2008, s. 340..