Kolejne wizyty duszpasterskie biskupów Gargallo w 1604 oraz Baldassere Cagliaresa w 1615 i 1618 stwierdziły mniejsze lub większe braki w kościele. Około 1650 (Guillaumier podaje 1690) kościół został przebudowany na koszt barona Ġjacintu Cassii, przybierając dzisiejszy wygląd. Dzwonnica nad fasadą została dobudowana później. Przez jakiś czas w kaplicy prowadzono katechezę. Służyła również jako magazyn parafii św. Jerzego. Później przez wiele lat kościół był zamknięty. W 2009 przeszedł solidną odnowę, gdyż jego stan groził zawaleniem. Prace wykonane zostały staraniem lokalnego samorządu.
Architektura Wygląd zewnętrzny Na pierwszy rzut oka budynek kościoła wygląda jak kwadratowe pudełko bez żadnych ozdób. Jednak kilka szczegółów jest mocno widocznych. Przed budynkiem znajduje się zuntier, otoczony z trzech stron niewysokim murkiem plac, na który prowadzą dwa stopnie. Jest on stosunkowo duży, biorąc pod uwagę wielkość kościoła. Wejście do kościoła, z dwuczęściowymi drewnianymi drzwiami, jest prostokątne. Po każdej jego stronie znajduje się niewielkie okno, zabezpieczone kratą, umożliwiające wiernym adorowanie Najświętszego Sakramentu. Wejście otoczone jest zdobionym portalem. Nad wejściem prosty gzyms oparty na dwóch wspornikach w formie esownicy.