Na początku lat 20. nawiązała znajomość z literatem i tłumaczem Otokarem Fischerem dzięki uczestnictwie w jego wykładach na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Karola. W 1923 roku zaszła z nim w ciążę, a miesiąc po narodzeniu ich syna Jana Otakara, pod presją (uważała małżeństwo za instytucję cementującą nierówność między kobietą i mężczyzną) wyszła za niego za mąż. Po dwóch latach małżeństwo rozpadło się, a Vostřebalová-Fischerová musiała prowadzić z mężem zacięte walki o syna. Do 1930 roku żyła i tworzyła w atelier na praskiej Letnej, przy ulicy Malířskiej, w bezpośrednim sąsiedztwie Akademii Sztuk Pięknych, a następnie przeprowadziła się do funkcjonalistycznej willi w dzielnicy Motol, którą sama zaprojektowała (włącznie z wyposażeniem).
Jej dzieła w 1925 roku były wystawione w galerii w Salonie Topiča obok prac Milady Marešovej. Kolejne dwie wystawy odbyły się w 1934 roku w Bibliotece Miejskiej na Placu Mariańskim w Pradze. Po 1938 roku zaprzestała działalności artystycznej, obawiając się o los syna. Udało jej się zataić jego żydowskie pochodzenie po ojcu.
W 1921 roku wstąpiła do Komunistycznej Partii Czechosłowacji.