W międzyczasie w kościele Santa Katerina biskup Gargallo nakazał zadbać o zamykanie na noc drzwi, aby kościół „nie był miejscem skandalu”. W 1601 kościół dobrze funkcjonował i choć brakowało mu dochodów, miejscowi wierni zapewniali wszystko. Kościół w tym czasie miał obraz tytularny, ale nie posiadał jeszcze świeczników. W 1604 prokuratorem kościoła był Francesco Cassia. W 1615 biskup Baldassere Cagliares zanotował, że w kościele znajduje się obraz tytularny przedstawiający św. Katarzynę, ze św. Piotrem i św. Leonardem po obu stronach. Ponieważ wtedy kościół nie miał lampy, zamiast niej w soboty zapalano pochodnię. O potrzeby kościoła nadal dbali okoliczni mieszkańcy. Z jakiegoś powodu w 1618 biskup Cagliares nakazał zamknięcie świątyni. Ludzie jednak dalej do niej uczęszczali, o czym świadczy fakt, że w raporcie z wizyty tego samego biskupa w 1621 nie było żadnej wzmianki o poprzedniej decyzji. W 1636 w zapiskach z wizyty biskupa Miguela Balaguera znajduje się opis ówczesnego kościoła: miał kształt prostokąta i był pokryty płaskim dachem wspartym na trzech łukach („cum tribus anatis et tecto lapideo”). Fasada wychodziła na zachód, a drzwi miały małe okienko, w którym znajdował się niewielki żeliwny krzyż („fenestrella cruce ferreafiluita”). Miał również kamienny ołtarz i obraz Mistyczne zaślubiny św. Katarzyny z Jezusem.