Deska serów może prezentować sery w większych kawałkach - wówczas układa się na niej noże do ich krojenia (do każdego gatunku inny nóż, żeby nie mieszać smaków i aromatów). Drugim sposobem jest podanie serów już poporcjowanych na małe kawałki, umożliwiające ich spożycie jednym kęsem. Poszczególne gatunki nie mogą się ze sobą stykać, jak również stykać się z dodatkami i powinny być ułożone od najłagodniejszych do najostrzejszych, lub też tworzyć atrakcyjną kompozycję barwną z dodatkami, np. winogronami, orzechami (włoskimi, laskowymi, brazylijskimi lub nerkowcami), figami, gruszkami, rodzynkami, czy żurawiną albo dżemami i konfiturami. Deska może być przystrojona listkami rukoli albo roszpunki. Obok niej ustawia się pieczywo (np. bagietkę w kawałkach, czy świeży, chrupiący chleb) albo krakersy. Do pieczywa proponuje się dodatki, np. pesto, chutney, masło, miód. Najczęściej na desce znajdują się trzy do pięciu gatunków sera (raczej nie więcej). Temperatura serwowania powinna być pokojowa, a najwyżej o dwa stopnie niższa. Gwarantuje to najpełniejszy smak i bukiet.