W 1945 zmuszony do wyjazdu ze Lwowa osiadł we Wrocławiu. Od 1 maja 1946 pracował na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Wrocławskiego jako profesor zwyczajny. Był kierownikiem Katedry Archeologii Klasycznej. Był poddany działaniom represyjnym ze strony władz PRL, został określony jako „reakcyjny profesor” przez KC PZPR (1949/1950). Zajmował się grecką rzeźbą antyczną, uzbrojeniem antycznym i dziejami Etrusków. Opublikował ponad 50 prac naukowych w wielu językach. Był prezesem Polskiego Towarzystwa Archeologicznego, członkiem Towarzystwa Naukowego we Lwowie, Związku Numizmatyków Lwowskich, Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego i niemieckiego Instytutu Archeologicznego.
Od 30 czerwca 1920 był mężem Marii Ireny z Obertyńskich.
Został pochowany na cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu.
Ordery i odznaczenia Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (11 listopada 1936) „za zasługi na polu pracy naukowej”. Złoty Krzyż Zasługi (1938) Krzyż Komandorski Orderu Korony Włoch (Włochy)
Przypisy
Bibliografia