Edmund Jan Bulanda (ur. 28 października 1882 w Krakowie, zm. 3 kwietnia 1951 we Wrocławiu) – polski archeolog, rektor Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, profesor Uniwersytetu Wrocławskiego.
Życiorys Urodził się 28 października 1882 w Krakowie, w rodzinie Jana i Joanny z Marków. W 1902 ukończył Gimnazjum św. Anny w Krakowie, po czym w latach 1903–1907 studiował na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie w 1908 uzyskał doktorat. W latach 1907–1913 podróżował naukowo do Wiednia, Berlina, Monachium, Florencji, Rzymu, na Sycylię, do Grecji i Azji Mniejszej, pracując w tamtejszych muzeach i uczestnicząc w pracach wykopaliskowych. Na UJ w 1913 habilitował się z archeologii klasycznej. Podczas I wojny światowej w latach 1915–1916 służył w armii austro-węgierskiej. Od 1 grudnia 1916 do 1920 był profesorem nadzwyczajnym na Uniwersytecie Lwowskim, następnie zaś profesorem zwyczajnym. Brał udział w obronie Lwowa w trakcie wojny polsko-ukraińskiej jako członek straży obywatelskiej. Był wybierany dziekanem Wydziału Humanistycznego (dwukrotnie), zaś w roku 1933 rektorem polskiego Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie (nie objął wówczas stanowiska z powodu sprzeciwu ministra oświecenia publicznego i wyznań religijnych Janusza Jędrzejewicza).