W obozach karnych w republice Komi na północy Związku Radzieckiego przebywał przez dziesięć lat do 1955.

W 1956 przyjechał do PRL. Od 1957 pracował w Polskiej Akademii Nauk, w Instytucie Filozofii i Socjologii (1959–1990). W 1973 został profesorem nadzwyczajnym, a w 1983 zwyczajnym.

W latach 1982–1986 był ministrem kultury i sztuki, zaś w okresie 1987–1989 przewodniczącym Polskiego Komitetu ds. UNESCO i członkiem Rady Wykonawczej UNESCO (Organizacja Narodów Zjednoczonych do spraw Oświaty, Nauki i Kultury) w Paryżu. W 1983 wybrany w skład Prezydium Krajowej Rady Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. W sierpniu 1984 wszedł w skład Obywatelskiego Komitetu Obchodów 40. Rocznicy Powstania Warszawskiego. W latach 1986–1989 był członkiem Ogólnopolskiego Komitetu Grunwaldzkiego.

Był prezydentem i wykładowcą Wyższej Szkoły Społeczno-Ekonomicznej w Warszawie.

Syn Zdzisława i Marii, starszy brat ZdzisławaKazimierz Żygulski: Jestem z lwowskiego etapu.