Po wprowadzeniu zmian w projekcie, polegających na podwyższeniu zapory o 5 metrów, prace kontynuowano w latach 1964-1966.
W trakcie przygotowywania projektu zapory zbadano w szczególności przepuszczalność dna przyszłego zbiornika oraz skał, na których będzie posadowiony fundament zapory. Założono możliwy wzrost przepuszczalności podłoża skalnego w wyniku wypełnienia zbiornika wodą i zwiększenia ciśnienia hydrostatycznego. Ze względu na tę sytuację geologiczną, zapora została zbudowana w dwóch etapach od 1959 do 1963 (wysokość piętrzenia do 2029 m n.p.m.) i 1964 do 1966 (podniesienie wysokości piętrzenia do 2034 m n.p.m.). Jednak produkcję energii można było rozpocząć już 8 maja 1963 roku. Obserwacje, prowadzone od momentu oddania zapory do eksploatacji wykazały, że warunki hydrogeologiczne pod dnem zbiornika są stabilne, a zatem korzystniejsze niż zakładano na etapie planowania.
Plac budowy został udostępniony od strony północnej poprzez budowę dwulinowej kolei linowej o nośności 3,5 tony, pracującej w ruchu wahadłowym. Jej długość wynosiła około 2100 m.