Woroszyłowa, którą ukończył w 1938 roku, po czym został starszym wykładowcą na tej akademii.
We wrześniu 1939 roku został szefem sztabu 1 armijnej grupy wojsk radzieckich w Mongolii, a w czerwcu szefem sztabu 17 Armii, która powstała w wyniku przekształcenia grupy wojsk radzieckich w Mongolii.
W chwili ataku Niemiec na ZSRR pozostawał na stanowisku szefa sztabu 17 Armii, a następnie w okresie od 15 maja 1942 do 18 listopada 1943 roku był jej dowódcą, w składzie Frontu Zabajkalskiego. Na początku 1944 roku został przeniesiony do dyspozycji 1 i 4 Frontu Ukraińskiego, a w kwietniu 1944 roku został dowódcą 17 Gwardyjskiego Korpusu Strzeleckiego i na jego czele wziął udział w operacji karpacko-użgorodzkiej. 7 listopada 1944 roku został dowódcą 18 Armii, armią tą dowodził w czasie operacji wschodniokarpackiej, morawsko-ostrawskiej i praskiej.
Po zakończeniu wojny w Europie pozostał dowódcą 18 Armii, do czasu jej rozformowania. W czerwcu 1946 roku został naczelnikiem katedry Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego im. Woroszyłowa. W 1948 roku został pomocnikiem dowódcy Nadbałtyckiego Okręgu Wojskowego. W 1958 roku został zastępcą komendanta Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego im. Woroszyłowa, a od 1964 roku był konsultantem w tej akademii.