Od roku szkolnego był dyrektorem Państwowego Gimnazjum i Liceum we Włodzimierzu Wołyńskim do 1939. W tym mieście był organizatorem bursy męskiej. W 1936 został przewodniczącym Państwowej Komisji Egzaminacyjnej dla nauczycieli publicznych szkół powszechnych dla powiatu włodzimierskiego i horochowskiego.
Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 pozostał we Włodzimierzu (13 października 1939 planowano z opóźnieniem rozpocząć rok szkolny). W dniu 14 października 1939 został aresztowany przez sowietów w swoim domu. Był przetrzymywany w więzieniu we Włodzimierzu co najmniej do marca 1940. W 1940 został zamordowany przez NKWD. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście wywózkowej 43/3-39 oznaczony numerem 1305). Ofiary tej części zbrodni katyńskiej zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.
Był żonaty ze Stefanią z domu Niedźwiecką (ur. 1892, w latach 20. także była nauczycielką w gimnazjum w Kowlu, ucząc geografii i przyrodoznawstwa), z którą miał dwie córki Janinę i Beatę Kisiel-Lubich (jej teść kpt.