Kutry ratownicze typu R-17 – seria kutrów ratowniczych zbudowanych w latach 1972–1975 w gdańskiej Stoczni „Wisła” na zamówienie Polskiego Ratownictwa Okrętowego. Zbudowano osiem jednostek tego typu, z tego dwie dla NRD, później także przekazane do Polski. Służyły na stacjach ratowniczych na polskim wybrzeżu Bałtyku od lat 70. do pierwszej dekady XXI wieku.
Geneza thumb|„Mistral” jako kuter „Scirocco”
W połowie lat 60. przystąpiono do projektowania nowych serii stalowych kutrów ratowniczych w celu wymiany niejednolitej floty starzejących się i w dużej mierze drewnianych jednostek używanych przez Polskie Ratownictwo Okrętowe, które było odpowiedzialne za ratowanie życia na morzu na polskim wybrzeżu. Zdecydowano zbudować dwie serie kutrów, mniejszych i większych. Od ich początkowo planowanych długości kadłuba 17 m i 27 m powstały oznaczenia typów: R-17 i R-27. Mniejszy kuter R-17 początkowo miał służyć głównie do ratowania życia na morzu, a następnie na etapie projektowania uzupełniono jego zadanie także o ratowanie mienia poprzez holowanie, co skutkowało zmianami w projekcie. W 1966 roku koncepcje przedstawiło Biuro Konstrukcyjne Taboru Morskiego z Gdańska (w dwóch wariantach) i Politechnika Gdańska. Propozycje te miały dłuższe kadłuby, lecz zachowaną długość 17 m między skrajnymi wręgami.