Wsparcie i rezerwa dla operacji, Inżynieryjna – rozminowywanie pól minowych, wysadzanie umocnień, przygotowywanie dróg dla nacierających oddziałów.
Natarcie zostało podzielone na trzy fazy:
Faza pierwsza zakładała nawałę ogniową na pozycje nieprzyjaciela. Miały ją przeprowadzić siły pancerne i artyleria. Ta druga, wraz z lotnictwem, miała także ostrzelać pozycje nieprzyjaciela w głębi terytorium, aby zdezorganizować i osłabić jednostki mogące przyjść z pomocą broniącym się umocnieniom, Faza druga miała być już natarciem sił naziemnych przy wsparciu artyleryjskim. W szpicy natarcia miały poruszać się czołgi, za nimi, w odpowiedniej odległości miała poruszać się piechota zmechanizowana, aby pozostawać poza ogniem nieprzyjaciela, który koncentrowałby się na czołgach. Następnie czołgi miałyby zaatakować umocnienia i wkroczyć za ich linie, Faza trzecia miała stanowić zajmowanie i oczyszczanie przez czołgi i piechotę zmotoryzowaną umocnień. Siły inżynieryjne miałyby w tym czasie zabezpieczyć obszar operacji i przystąpić do wysadzania umocnień, bunkrów i zabudowań wojskowych.