W marcu tego roku został przesunięty w macierzystym pułku ze stanowiska dowódcy dywizjonu na stanowisko kwatermistrza. W czerwcu 1933 został przesunięty na stanowisko dowódcy dywizjonu, a w czerwcu następnego roku po raz drugi na stanowisko kwatermistrza. Na tym stanowisku pełnił służbę przez kolejnych pięć lat. W międzyczasie (1938) zajmowane przez niego stanowisko otrzymało nazwę „II zastępca dowódcy pułku”. W sierpniu 1939, w czasie mobilizacji, został wyznaczony na stanowisko dowódcy Ośrodka Zapasowego Artylerii Przeciwlotniczej nr 1.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 – po agresji ZSRR na Polskę – w nieznanych okolicznościach dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany w Charkowie przez funkcjonariuszy NKWD i pogrzebany potajemnie w bezimiennej mogile zbiorowej w Piatichatkach, gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Figuruje na Liście Starobielskiej NKWD pod poz. 3174.