Walki pod Butowcami Szykując się do pościgu za 1 Armią Konną, gen. Franciszek Krajowski koncentrował pułki swojej 18 Dywizji Piechoty w rejonie Starokonstantynowa. Ubezpieczenie postoju stanowiły rozmieszczony w Butowcach liczący około 200 żołnierzy III batalion 144 pułku piechoty por. Józefa Kramczyńskiego i szwadron 6 pułku ułanów. 2 lipca piechota obsadziła wzgórze nr 337, a szwadron prowadził działania patrolowe. Pod Lisińcami ułani starli się z pułkiem kawalerii brygady Kotowskiego, ponieśli straty i zostali zmuszeni do wycofania się w kierunku na Butowce. Sowiecka kawaleria ruszyła w pościg i wjechała wprost pod lufy broni maszynowej III/144 pułku piechoty. Przeciwnik próbował wycofać ciągnione za kawalerią armaty, ale wówczas na skłębioną na szosie kolumnę szarżował szwadron 6 pułku ułanów. Pułk sowiecki został rozproszony, a polscy ułani wzięli do niewoli kilkudziesięciu jeńców i zdobyli dwa działa. O 19.00 Kotowski zdecydował się na atak spieszonej kawalerii, wsparty oddziałem konnym.