Dobudowano kolejną część gmachu szpitala wzdłuż nowo wytyczonej ulicy Szkolnej, przedłużonej poza obręb zlikwidowanych pozostałości murów miejskich. Prace prowadzono na podstawie projektu z 1893 roku wykonanego przez Heinricha Grüdera, zyskując miejsce na umieszczenie następnych 40 łóżek dla chorych. Równocześnie rozbudowano starszą część budynku nadbudowując ją ceglanymi szczytamiWydawnictwo Miejskie, Kronika Miasta Poznania – SZPITALE, 2007/4, Zespół zabudowań szpitala miejskiego przy ul. Szkolnej, Zenon Pałat, s. 61-75, ISSN 0137-3552.
Na początku XX wieku wykupiono (pochodzącą z 1861 roku) willę rodziny Cegielskich z otaczającym ją ogrodem, znajdującą się na terenie przyszpitalnym, adaptując ją na oddział chorób zakaźnych, a ogród przekształcając w park przyszpitalny. Przed wybuchem I wojny światowej szpital miał do dyspozycji ponad 600 łóżek na oddziałach: chirurgicznym, wewnętrznym, skórno-wenerycznym, chorób dziecięcych i dla umysłowo chorych. W końcu lat 30. XX wieku szpital miejski posiadał 748 łóżek dla pacjentów.