Zagubiona przyszłość – powieść fantastycznonaukowa Krzysztofa Borunia i Andrzeja Trepki, drukowana w odcinkach na łamach Ilustrowanego Kuriera Polskiego w 1953, jako książka wydana po raz pierwszy w 1954 (ze zmianami recenzenckimi). W wersji pierwotnej ukazała się w 1957. Trzecie wydanie ukazało się w 1986 nakładem Iskier. Kolejne wznowienie ukazało się w 2013 pod szyldem Wydawnictwa Solaris.
Jest to pierwszy tom trylogii. Pozostałe to: Proxima i Kosmiczni bracia.
Fabuła CM-2, czyli almeralitowy satelita Celestia, wyruszyła w końcu XX wieku z Układu Słonecznego w kierunku Alfa Centauri. Od wielu pokoleń (jest rok 2407) w beznadziejnej podróży unosi na swych pokładach około pięciu tysięcy ludzi. Niewielkie społeczeństwo jest silnie podzielone na kasty niewolników (Murzynów), robotników, techników, naukowców i rządzących (kapitalistów). Społeczeństwo żyje w niewiedzy co do przyczyn opuszczenia Układu Słonecznego, przekonane, że Ziemię opanowały „czerwone diabły”, obowiązuje zakaz badania przeszłości, a cenzura ingeruje nawet w Biblię. Jedynie prezydent Celestii, będący równocześnie głową Kościoła, wie, że prawdziwą przyczyną było obalenie kapitalizmu, gdy na Ziemi zatriumfował komunizm. Głównym bohaterem jest Bernard Kruk, młody inżynier pełniący ważną funkcję rządowego konstruktora.