Mieczysław Słabęcki (ur. 18 października 1896 w Łojewie, zm. w listopadzie 1939 k. Mniszka) – polski żołnierz zawodowy, powstaniec wielkopolski, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Był synem posiadaczy ziem rolnych, Wojciecha i Franciszki z domu Halgier. W 1906 uczestniczył w antypruskim strajku szkolnym. Uczył się w gimnazjach w Inowrocławiu i Gnieźnie. Był skautem. Od czerwca 1915 był żołnierzem poznańskiego 1. Pułku Strzelców Konnych. W 1917 ukończył w Biedrusku kurs aspirantów oficerskich. Walczył podczas I wojny światowej na terenach Francji i Belgii wraz z 133. Pułkiem Piechoty, a następnie na froncie wschodnim, gdzie dostał się do rosyjskiej niewoli, w której przebywał od lipca 1917 do lutego 1918. Od maja 1918 pozostawał w strukturach krotoszyńskiego 37. Pułku Piechoty. Od połowy grudnia 1918 działał w Gnieźnie, gdzie przygotowywał struktury do powstania wielkopolskiego. Utrzymywał m.in. kontakt z Mieczysławem Paluchem. 28 grudnia 1918 rozpoczął rozbrajanie Niemców w koszarach i odwachu. Kierował zdobyciem dworca kolejowego i koszar 12. Pułku Dragonów (współdziałał w tym zakresie z Zygmuntem Kittlem). Dowodził prawym skrzydłem sił polskich w bitwie pod Zdziechową. Walczył w Trzemesznie, Mogilnie i Kruszwicy, a także dowodził walkami o Strzelno, docierając aż do Inowrocławia.