Po osiągnięciu prędkości podsynchronicznej uzwojenia wirnika zasilane są prądem stałym, co pozwala wirnikowi wejść w synchronizm i dalej obracać się z prędkością synchroniczną. Kolejną metodą rozruchu jest zwarcie uzwojeń wirnika, bezpośrednio lub poprzez rezystancję ograniczającą prąd rozruchowy. Zwarte uzwojenia zachowuje się jak typowa klatka. Po uzyskaniu prędkości podsynchronicznej następuje załączenie uzwojeń wirnika. Silnik dochodzi do synchronizmu samoczynnie.

Obecnie najlepszym rozwiązaniem służącym do uruchamiania silników synchronicznych wydaje się zastosowanie specjalnych elektronicznych przemienników częstotliwości (falowników), które pozwalają na systematyczne zwiększanie częstotliwości napięcia zasilania uzwojeń stojana co pozwala na stopniowe rozpędzenie wirnika. W przypadku silników z magnesami trwałymi jest to w zasadzie jedyne rozwiązanie.

Prędkość synchroniczna Prędkość obrotowa silnika synchronicznego jest równa prędkości synchronicznej, czyli prędkości wirowania pola magnetycznego wytwarzanego przez stojan (twornik).

gdzie: – prędkość obrotowa w obr./min – prędkość synchroniczna w obr./min – prędkość synchroniczna w rad/s – częstotliwość prądu zasilającego w Hz – liczba par biegunów

Przypisy

Kategoria:Silniki elektryczne