w stanie wilgontm prążkowany, po wyschnięciu jasnoochrowy lub jasnobrązowy. Trzon Wysokość do 20–45 mm, grubość 1–2 mm, w dolnej części kłaczkowaty. Blaszki Szeroko przyrośnięte, średnio gęste. Blaszek pełnych 14-26. Cechy mikroskopowe Zarodniki 10–13 × 5,5–7 μm, Qav = 1,6–1,9, podłużne do wąskojajowatych, rzadko elipsoidalne, w widoku z boku czasami wąsko migdałowate lub z lekkim wgłębieniem nad wyrostkiem wnęki, czerwonobrązowe. Cheilocystydy dwóch typów: (1): 25–50 × 7–14 μm, podobne do pleurocystyd, liczne, (2): małe, maczugowate, liczne blisko brzegu kapelusza i rozproszone na pozostałych częściach trzonu. Pleurocystydy 30–60 × 10–16 μm, butelkowate, wrzecionowate, czasami ostre, rzadko nieco główkowate lub zagięte, rozproszone do licznych, Komórki osłonowe 40–250 × 4–32 μm.
Występowanie i siedlisko Opisano występowanie kruchaweczki odchodowej w wielu krajach Europy oraz na pojedynczych stanowiskach w Ameryce Północnej i Australii. Władysław Wojewoda w swoim zestawieniu grzybów wielkoowocnikowych Polski w 2003 r. podaje tylko dwa jej stanowiska z uwagą, że rozprzestrzenienie tego gatunku w Polsce i stopień zagrożenia nie są znane.
Saprotrof, koprofil. Rozwija się na odchodach bydła i koni, rzadko na glebie nawożonej obornikiem. Owocniki od wiosny do jesieni.
Przypisy
Kategoria:Grzyby koprofilne Kategoria:Kruchaweczkowate Kategoria:Mykobiota Polski