Ten rodzaj architektury kaplicy nie był powszechny w tamtych czasach.
Wnętrze Wnętrze kaplicy jest długie na prawie 13,5 metra, co jest niezwykłe dla typowych XVII-wiecznych budynków sakralnych. Całość pokryta jest sklepieniem kolebkowym wspartym na siedmiu łukach, które są oparte na biegnącym wzdłuż bocznych ścian gzymsie. Pierwotnie ołtarz znajdował się w apsydzie głębokiej prawie na metr, wciąż zachowanej na północnej ścianie. W XVIII wieku przesunięto ołtarz ku środkowi, zaś za nim, między pierwszym a drugim łukiem postawiono półokrągłą ścianę z dwojgiem drzwi, za którą urządzono zakrystię. Jednocześnie ściana ta została ozdobiona groteskową, elegancką płaskorzeźbą, przedstawiającą anioły trzymające ramę obrazu tytularnego, prawdopodobnie tego samego, o którym wspomniano w 1634. Nad każdym wejściem znajdują się dwa identyczne, pięknie zdobione herby wyrzeźbione w kamieniu, przypuszczalnie należące do jednego z dobroczyńców kaplicy. Obraz tytularny przedstawia św. Katarzynę jako stojącą księżniczkę z książką w jednej, a mieczem w drugiej ręce, spoglądającą w niebo, z którego wyłonił się anioł z diademem i palmą zwycięstwa w dłoni. U jej stóp, w lewym i prawym narożniku obrazu, klęczą dwie małe postaci mężczyzny i kobiety - być może fundatorzy dzieła.