Koźniewskiej mają wiele zalet wybitnych malarskich: poza swobodą i naturalnością układu, obowiązującymi dziś warunkami realistycznego malowania – świadomość pełna celów i środków malarskich.
Malarka w 1911 roku wróciła z Paryża do Warszawy, gdzie osiadła już na stałe. W 1912 roku wyszła za mąż za pisarza Wacława Kalinowskiego. Poza pracą artystyczną zajmowała się edukacją, ucząc rysunku w warszawskich szkołach średnich.
Poza portretami Koźniewska malowała także kwiaty, sceny rodzajowe czy pejzaże. Gdy w 1938 roku prace artystki pokazywane były w poznańskim Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych na wspólnej wystawie z Wlastimilem Hofmanem, tygodnik „Ilustracja Polska” pisał: Kilkadziesiąt prac składa się na bardzo interesującą wystawę zbiorową Marii Koźniewskiej z Warszawy. Jest to talent dużej miary i o wielkiej rozpiętości, o czym świadczą zwłaszcza subtelnie malowane kwiaty i świetne, niezwykle wyraziste i pełne rozmachu portrety.
Podczas II wojny światowej Koźniewska zarabiała portretowaniem. W czasie powstania warszawskiego spłonęło ponad 50 obrazów artystki. Po wojnie malarka kontynuowała działalność artystyczną, uczestnicząc np. w Pierwszej Ogólnopolskiej Wystawie Plastyki w 1950 roku.
Obrazy Koźniewskiej znajdują się m.in. w kolekcjach Muzeum Narodowego w Warszawie oraz Muzeum Narodowego w Krakowie.