Po przyjęciu do Wojska Polskiego został przydzielony do 35 Pułku Piechoty. W jego szeregach walczył na wojnie z bolszewikami jako dowódca 2. kompanii karabinów maszynowych. 23 lipca 1920 wyróżnił się w bitwie o Grodno. Za ten czyn 29 października 1920 dowódca 35 pp, podpułkownik Wiktor Wielkopolanin-Nowakowski sporządził wniosek na odznaczenie porucznika Minczakowskiego Orderem Virtuti Militari. 19 maja 1924 ten sam dowódca pułku sporządził drugi wniosek, lecz tako samo jak poprzedni nie został pozytywnie rozpatrzony.
Po zakończeniu działań wojennych kontynuował służbę w 35 pp, który stacjonował w Łukowie, a od września 1925 w Brześciu nad Bugiem. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 982. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W maju 1924 dowodził 3. kompanią karabinów maszynowych. 12 kwietnia 1927 został mianowany na stopień majora ze starszeństwem z 1 stycznia 1927 i 84. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W maju tego roku został wyznaczony na stanowisko dowódcy III batalionu, ale w następnym miesiącu przesunięty na stanowisko kwatermistrza, a w marcu 1931 przesunięty na stanowisko dowódcy batalionu. W czerwcu 1934 został przeniesiony do 16 Pułku Piechoty w Tarnowie na stanowisko kwatermistrza.