Pepin Krótki i Karol Wielki nadali klasztorowi prawo do wolnego wyboru opatów spośród zakonników i zwolnienie z jurysdykcji królewskiej. Liczne przywileje budowały znaczenie gospodarcze opactwa, stał się też domem macierzystym dla dużej liczby mniejszych konwentów benedyktyńskich.
Na początku IX w. przebudowano klasztor. Wzniesiono nowy, potężny kościół klasztorny, wzorowany na ówczesnej bazylice św. Piotra w Rzymie i konsekrowany w 819. Rozmiary nadane mu podczas budowy przez opata Ratgara wzbudziły kontrowersje wśród braci zakonnych, którzy interweniowali u Karola Wielkiego i doprowadzili do złożenia opata z funkcji w 817. Zbudowano także liczne inne budynki kompleksu klasztornego, w tym drugi, mniejszy kościół św. Michała (służący jako kaplica cmentarna).